Drzewo, które umiało dawać

Spektakl „Drzewo, które umiało dawać” na motywach opowiadania Shell’a Silverstein’a o tym samym tytule, ukazuje w sposób metaforyczny – poetycki relację Drzewa (kogoś kto posiada kapitał i doświadczenie) i Dziecka… (osoby bezradnej zagubionej, której wiedza i doświadczenie są niezbędne, potrzebne przez całe życie).

Przedstawienie porusza całą gamę problemów związanych z poszczególnymi etapami życia człowieka – od dzieciństwa poprzez dorastanie wreszcie dojrzałość i starość. Spektakl dotyka najważniejszych zagadnień związanych z losem człowieka,takich jak: potrzeba poczucia bezpieczeństwa, akceptacji, poczucia własnej
wartości, obdarowywania miłością i bycia kochanym, egocentryzm, egoizm, stawianie czoła trudnościom dnia codziennego, zagubienie w wymogach współczesnego świata, samotność, odrzucenie, itd. Ideą przewodnią jest pytanie o miłość – na ile jesteśmy w stanie dzielić się sobą i tym co posiadamy z innymi, jak daleko uczucie kochania innych kieruje naszymi wyborami. Widz pozostaje też z pytaniem o kondycję własnego serca, ale też z refleksją – jak dalece on sam jest nastawiony na przyjmowanie.

Wydźwiękiem spektaklu jest myśl, że dawanie uszczęśliwia. Interaktywny spektakl utrzymany jest w konwencji pantomimy.